يك فال حافظ مي‌خرد، اول چشم‌ها را مي‌بندد و نيت مي‌كند: <حليمه دوستم دارد يا نه؟ به هم مي‌رسيم يا نه؟> بعد چشم‌ها را آرام آرام باز مي‌كند و در پاكت را مي‌گشايد. حافظ مي‌گويد: <روز هجران و شب فرقت يار آخر شد... > از شادي لب‌هايش به خنده كش مي‌آيند و فال را مي‌بوسد و مي‌گويد: <دمت گرم! آقا حافظ، گل گفتي. >روز بعد زير آسمان دود گرفته آبادان و صداهاي مهيبي كه معلوم نيست از كجاي شهر برخاسته

چند روز پيش از طرف ناشر كتابم كارتني رسيد حاوي گل و شيريني و چند نسخه از كتاب تازه متولد شده‌ام. از ناشر ممنونم كه اين گونه در شادي تولد كتاب نويسنده شريك مي‌شود. (برعكس ناشر كتاب قبلي كه كتاب را با پيك موتوري فرستاد و دريغ از اين كه هزينه پيك را حساب كند.) بگذريم.

مهمان مهتاب كتاب قطور و خوش دستي شده و بنا به گفته و نظر بعضي از دوستان خوش خوان هم هست. فكر مي‌كنم خوزستاني‌ها، به خصوص آباداني‌ها، به خصوص مهاجرين جنگ از اين رمان خوششان بيايد.

سايه‌ام از درخت بالا مي‌رود
قد مي‌كشد تا چشم‌هاي تو
تا ستاره‌اي كه طعم گيلاس مي‌دهد

يادداشت
مي‌خواهم داستان تازه‌اي بنويسم. سوژه‌اي بكر و ناب مثل هاله‌اي نامرئي دور سرو تاب مي‌خورد و طنازي مي‌كند. اما نمي‌دانم چرا نوشتنم نمي‌آيد. هي با خودكارم ور مي‌روم و روي كاغذ تكانش مي‌دهم و بي‌خودي خط‌خطي‌اش مي‌كنم. زمان مي‌گذرد، وقت كش مي‌آيد و من مانده‌ام اين سوي سفيدي كاغذ. فكر مي‌كنم مخاطب قصه من كجاست؟ كتاب را براي چه كسي مي‌خواهم بنويسم؟ نمي‌دانم.
چراغ را خاموش مي‌كنم. اتاق تاريك مي‌شود. اما چراغ ذهنم همچنان روشن است و پي مخاطب مي‌گردد؛ مخاطب‌هايي دور و گم و ناپيدا. ذهن پرواز مي‌كند و به خاطره سفري فكر مي‌كند كه هنوز خاكش از سر و مويم شسته نشده است. من تهرانم و او برگشته كرمان.

فاجعه‌آميز بود. همه چيز از جايي شروع شد كه اصلاً فكرش را نمي‌كردم. از زماني كه نشستم پشت كامپيوتر و سي‌دي را توي دهان بدقوارة سي‌دي‌خوان گذاشتم و درش را بستم. از هيجان داشتم مي‌مردم. هي وول مي‌خوردم و منتظر بودم سي‌دي خوانده شود. شايد نبايد اين كار را مي‌كردم. بايد مثل بچه آدم...

خنده نبايد به شرط قلقلك باشد. نمي‌دانم چرا نام اين كتاب اين طوري شده. كتابي كه سه سال پيش به ناشر سپردم و حالا در تابستان 87 به چاپ رسيده است. تقريبا يادم رفته بود اين كتاب را به ناشر سپرده‌ام. اگر فرض كنيم كه كتاب‌هاي يك نويسنده مانند بچه‌هاي او هستند مي‌توان گفت خنده به شرط قلقلك بچه‌اي دير رس و سر تق است.

زير پل دو تا نوشابه ي تگرگي مي‌خوريم و راه مي‌افتيم. جاده صاف مثل كف دست است. باد هم كه پشتمان است. يك پشته از خرمشهر تا آبادان نيمساعته، دو پشته هم سه ربع ساعت. هر چه زور دارم جمع مي‌كنم توي پاهايم تا خودمان را زودتر برسانيم.
كاظم سنگيني هيكلش را داده روي فرمان و رفته توي فكر. مي‌گويم: «به ايي مي‌گن شانس. وُلك از ايي بهتر نمي‌شه.»