آیا تا به حال از نزديک به چشمان يک کلاغ نگاه کرده ايد ؟
مي دانم که خيلي از شماها مي گوييد معلوم است که نه چون کلاغ که بال وپري زيبا ندارد صدايش هم که خوش نيست .تازه اين روزها مگر کلاغي هم درشهر پيدا مي شود. خيلي آزآنها به خاطر آلودگي هوا کوچ کرده ورفته اند .

توي چند سال گذشته چند بار رفتم به كانون اصلاح و تربيت. ديدن بچه‌هايي كه قرباني بازي‌هاي زشت و خودخواهي‌هاي آدم بزرگها بودند. ديدن بچه‌هايي كه حكمشان اعدام بود و براي رسيدن به هيجده سالگي هيچ عجله اي نداشتند. ديدن بچه هايي كه دوستت داشتند ولي اگر سرت را برمي‌گرداندي كيفت را مي‌زدند. ديدن بچه‌هاي پاك خيلي تجربه‌ي خوبي بود. من هر بار كه مي‌رفتم مهمان زني مهربان و از خود گذشته بودم به نام شكوه آريايي پور.

ظهر شده و هنوز کاری نکرده‌ام. رمق ندارم از خانه بروم بیرون، با آن که یک عالمه کار برنامه‌ریزی شده و برنامه‌ریزی نشده دارم. همین‌طور دور خودم تاب می‌خورم و سرگردانم که تلفن زنگ می‌زند. زنگ پشت زنگ. خدایا به خیر بگردان!
گوشی را بر‌می‌دارم. سلامش آشناست. یکی از دوستان و مربیان افتخاری یوگا. مدتی است با دخترهای کانون یوگا کار می‌کنیم.

كتاب كارآگاهي - تخيلي «كلاغ كامپيوتر» پس از سالها فراموشي براي دومين بار به چاپ رسيد
راستش چاپ اول اين كتاب اصلا ديده نشد و گويي در حجم انبوه كارهاي ناشرش به بوته‌ي فراموشي سپرده شد. بعد از ده سال، امسال اين كتاب با بازنويسي و ويرايش و جلد تازه‌اي به بازار آمده است.

سفر به آبادان براي من يعني سفر به مبدا. سفر به بهترين بهترين و بهترين دوران زندگي. اين بهترين‌ها نه فقط براي آبادان است، بلكه براي دوراني هم هست كه من در آن شكل گرفتم و ساخته شدم و دو بار به دنيا آمدم. اولي از رحم گرم و مهربان مادرم است و دومي دوران نوجواني كه بلوغي دارد و تولدي متفاوت. بگذريم... هفته پيش بهانه‌اي دست داد تا يك بار ديگر به شهرم بازگردم.

فرهاد قربانپور : او یکی از نویسندگان و طنزنویسان تواناست که با بسیاری از آثار او آشنا هستیم.از جمله آثار او در عرصه ی ادبیات کودک و نوجوان می توان به”سنگ های آرزو”,”کنار دریاچه ی نیمکت هفتم” , “کلاغ کامپیوتر” و لطیفه های ورپریده” اشاره کرد. متولد آبادان است و شاید همین امر باعث شده که بسیاری از نوشته هایش و حتی کتاب “حیاط خلوت” اش مرتبط با این منطقه باشد.او علاوه بر رمان ...

نوجوان كه بودم، عاشق كارهاي فني بودم؛ از برق‌كاري گرفته تا نقاشي ساختمان و لوله‌كشي و نجاري و كارهاي ديگر. خانه‌اي كه در آن سال‌ها ساختيم، بيشتر كارهايش را من كردم. مادرم مي‌گفت: «آقا فرهاد ما همه‌كاره و هيچ‌كاره است.»

ما مثلاً‌ مدرن شده‌ايم. حالا توي دور افتاده‌ ترين شهرها هم كه برويد تابلوي نئون يك پيتزا فروشي قد برافراشته و به ديزي فروشي آن طرف خيابان دهن كجي مي‌كند. امروزه تلويزيون يكي از اعضا و شايد بتوان گفت قدرت برتر خانواده‌هاست كه جاي پدربزرگها و مادربزرگها براي همه قصه مي‌گويد. به گونه‌اي كه آنها هم قصه‌هايشان را غلاف مي‌كنند و مي‌نشينند پاي اين جعبه‌ي جادويي. واقعيت اين است كه قصه‌گويي در جمع خانواده يك سنت است و ما

به كابل مي‌روي/سيب‌هاي كابل شيرين است/مرا از ياد مي‌بري
دلم مي‌خواست به كابل مي‌رفتم تا از سيب‌هاي شيرينش، دلي از عزا درمي‌آوردم، ولي انگار نمي‌شود، يا نمي‌خواهد بشود. هزار تا بهانه هست براي نرفتن.

در اينكه تمامي داستان هاي كودك و نوجوان بايد حاوي پيام اخلاقي _هرچند مختصر و مفيد _ باشند هيچ حرفي نيست ولي به نظر من نحو بيان اين پيام هاي اخلاقي در تاثير گذاري آن به شدت اهميت دارد . فرهاد حسن زاده پيام هاي اخلاقي داستان هاي طنز كتابش را آنقدر پوشيده و در پرده به مخاطبينش گوشزد مي كند

اولين عجايب هشتگانه اين است كه...
چند روز پيش رفته بودم جشن تولد يكي از بچه‌هاي جديدِ دوست‌هاي قديميِ بابام. چه جشن تولدي بود! جاي همه خالي! زي‌زي و فري و موتي و شوتي هم بودند، بابا لنگ‌دراز و اهل و عيالش هم آمده بودند. يك كيك هشت طبقه هم آن وسط عين برج پيزا سر به آسمان كشيده بود، به چه عظمت و شكوهي!

بسياري از موضوعات، صرف نظر از زمينه داستاني روايت‌شان به خودي خود جذاب هستند و اگر در يك زمينه بسيار جذاب ديگر هم قرار گيرند، خواننده قطعاً خود را جزئي از فضاي داستان حس مي‌كند. در رمان «مهمان مهتاب» چنين اتفاقي با انتخاب دو برادر دوقلو به عنوان شخصيت‌هاي اصلي در زمينه و بستر داستاني ...

صبح زود، شهر را مه گرفته بود. همه جا شيري رنگ و مرطوب بود. خيس و خسته به نزديكي پالايشگاه رسيديم. به جايي كه لوله‌ها شروع مي‌شد. خاك زير پايمان چرب بود و بوي سنگين نفت مي‌داد. صداي نفس‌هاي كاظم را قاطي صداي گنجشك‌ها مي‌شنيدم. صداي ديگري اضافه شد. از لوله‌ها بود. يكي انگار با چيزي به لوله‌ها تقه مي‌زد. صدايش توي گوش مي‌پيچيد و جا مي‌انداخت.

صد بار نه، نه؛ هزار و صد بار، نه؛ بلكه هم صد هزار بار به اين نيم‌سوت عرض فرموديم پسره موش بريده سوت به سوت شده، بكش بالا آن دماغ بي‌خاصيت را تا بكشي بالا آمارها و ارقام‌ها و بيلان‌ها و جولان‌ها و هاهاها را!

روي ركاب اتوبوس، در برابر نگاه مردهايي كه به من تعظيم مي‌كردند، يك آن ايستادم و از خودم پرسيدم: «زحل! اي زحل ديوانه! تو كي هستي؟ گروه خونت چيه؟ از كجا اومدي؟ كجا مي‌خواي بري؟ كجا دنبال سهم خودت از زندگي مي‌گردي؟...» همان‌جا بود كه بليت را ريزريز كردم و برگشتم، بي‌آنكه كسي بويي ببرد.